Hunker naar Gert Bunker – zondag 26 september 2010

Op de 5de Gonzo-night heb ik als Voorzitter de Gonzo’s gewezen op hun sociale verplichtingen. Dit werd met enige ‘hillariteit’ onthaald. We moesten en zouden Gert Bunker een bezoekje brengen en helpen waar nodig. Zeker nu ik van hem volgende mail ontving:

Dag beste, nieuwe vriend Hill,
veel dank voor het door uwentwege genomen initiatief.
Wilt gij deze boodschap aan mijn beste, nieuwe vrienden laten geworden.

Beste , nieuwe, vrienden Gonzo's,
ik ben heel blij dat ik vanaf nu tot jullie groep hoor.
Mijn therapeut zegt dat het me weer op weg zal helpen om opnieuw volwaardig lid van de maatschappij te worden.
Ik ben dan ook zeer tevreden over het aanbod van jullie VVHL, en ik ga er dus graag op in.
Ik verwacht wel een guller aalmoes als jullie me in de stad tegenkomen! Nog € 324,24 en ik heb een nieuwe MTB.
In ruil stel ik mijn bunker open voor lofttoestanden.
Kom me maar eens bezoeken!

Jullie nieuwe en beste vriend

Gert Bunker

Met Gorpie, Herman en Rudi vertrokken we omstreeks 14.35 uur … op zoek naar Gert Bunker. De afwezige Gonzo’s kregen van mij de volgende Latijnse spreuk mee:

Impossibilium nulla obligatio est oftewel Niemand kan verplicht worden het onmogelijke te doen.

Door een autoloze stad reden we richting Egenhoven. Na drie bunkers hadden we prijs. Op een veld zagen we een achterin gelegen bunker.

Ik riep luidkeels Gerts naam maar er volgde geen onmiddellijke reactie. We voelden er ons zowaar wat ongemakkelijk bij. Bereidde Gert een blitzkrieg voor? Zouden we hem bunkersgewijs moeten omsingelen?

Misschien bracht nog eens roepen soelaas. Herman stak zijn oor in de bunker en jawel hij kon iets ontwaren…

We zegge en schrijve 2010 en er zit een persoon in een bunker in de middle of nowhere!

Na een drietal minuten kwam Gert uit zijn bunker al etend aan zijn boterham en vervoegde de Gonzo’s.

Als Voorzitter nam ik het woord en vroeg hoelang hij hier al in deze accommodatie vertoeft.

Houd u vast lezers: 4 jaar, zei Gert!

4 zomers, 4 winters, 4 lentes, 4 herfsten!!!

Dit kan zo niet langer blijven duren. Ik bood hem mijn contactpersoon aan bij de Alma zodat hij aan werk en degelijke huisvesting kan geraken. Hij bleek geïnteresseerd. Herman vroeg of we nog eens mogen langskomen en beloofde dat we dan pateekes zullen meebrengen.

Gert wreef danig in zijn handen en zag dit uiteraard wel zitten. Na wat OCMW-praat namen we afscheid en Gert kroop weer zijn bunker in.

Onderweg kwamen we ook Roma-zigeuners tegen maar zij waren niet zo dol op onze komst.

Er kwam immers geen reactie op onze welgemeende goedendag en we hadden de boodschap begrepen.

Rudi had een apart modderig wandelweggetje gevonden richting Overijse en vond nog de tijd om ons zichtbaar vermoeid op de foto te nemen.

In Duisburg aangekomen deden we een nichtje en neefje van Gorpie een bezoekje aan.

Nonkel Gorpie kreeg nog een frisse drinkbus aangereikt om zijn nadorst te blussen van de avond voordien. Gorpie was immers zwaar doorgezakt op het jaarlijks verpleegstersUZfeestje.

Op naar Huldenberg waar ik voelde dat mijn pedaal weer begon los te komen. Ik ging in café ‘den Herman’ op zoek naar sleutels en werd door de inmiddels gekende cafébazin verwezen naar de buurman.

Ik belde aan en de man sprak mij nors aan omdat ik niet wist welke sleutel ik nodig had en sloeg de deur voor mijn neus toe. Verloren moeite, dacht ik, maar plots ging de garagepoort toch open.

Ondertussen kwam ook de cafébazin buiten piepen en vroeg of het OK was. Zij verklaarde dat de man ziek was. Ondanks zijn ziekte bleek hij erg hulpvaardig met het aanreiken van enkele sleutels.

Gorpie vees alles weer netjes op zijn plaats en maande me aan om dit nu eindelijk onder garantie te laten maken, wijze raad die ik niet in de wind zal slaan. Hopelijk tast Gorpie op zijn beurt ook in zijn geldbuidel want zijn stuur draait ook niet meer zoals het moet.

Tijd om de terugtocht in te zetten.

Gorpie kreeg het zichtbaar moeilijk de pedalen rond te krijgen waar dit normaal mijn probleem had moeten zijn. Zijn toogzuipen en lang op de dansvloer staan, eisten stilaan maar zeker hun tol. Het ging van kwaad naar erger met Gorpie. De fut, als die er al was, was er volledig uit. Tientallen meters afstand werden honderden meters en gewoon trappen zat er zelfs niet meer in.

Gorpie kwam in ademnood en de rest van de Gonzo’s in tijdnood. Herman reed rechtstreeks naar zijn werk. Rudi en ik moesten Gorpie helaas achterlaten om enkele wilde wijven van de trein te verwelkomen.

Hopelijk is Gorpie thuisgeraakt…

Bij Rudi werd het materiaal gereinigd.

Be continued !

Gonzogroet,

De Voorzitter

Alle wegen leiden naar de voetbal ‒ zondag 12 september 2010

Zondag 19 September 9u16. Zit rustig in m’n zetel. Het mail aantal staat op 99, nadat ik antwoord gegeven heb aan Lucas aangaande de progressie gemaakt in CCSE. Nu, voor mij is dat een belangrijke grens bereikt, aangezien dit het sein is dat ik eindelijk eens werk kan maken van het “echte” verslag. Hier kan ik me nog eens laten gaan, weet je. Je wordt er niet zo ziek van als van sommige andere verslagen. Nu ’k ga niet klagen hoor. Er zijn er die veel zieker zijn. Neem nu bisschop “Vangkinderen”, dat is pas erg. Dienen mens ligt al dagen in bed met een snotneus. Moet wel een erg eenzaam bestaan zijn. Je hebt niet het geluk om er met je vrienden op uit te trekken.

Dit is wat we deden op zondag 12 september. Hans, Hill en ik. Tja we waren maar met z’n drietjes. Waar de andere zaten kan ik me niet zo goed meer herinneren. Van Herman weet ik het nog. Die moest een of andere braspartij gaan regelen. Gorpie die ging komen, maar was niet op de afspraak. Zou later die dag wel verschijnen in vol Gonzo ornaat, klaar om de rit te maken die eigenlijk gedaan was. Hans Kassier mocht z’n kinderen nog eens wijsmaken dat hij wel degelijk de man is die ’s zondags het recht heeft om de soep uit te scheppen. Koeke, die was zoals gewoon bezig met WWW en den Tiel, wel eerlijk gezegd, weet echt niet waarom hij er die dag niet bij kon zijn.

De rit ging vandaag langs de voetbal. We gingen namelijk kijken naar Maarten. Maarten Demin wel te verstaan want onze Maarten is niet zo bezig met de voetbal. Het grasveld lag ergens in Lubbeek. Dit wou zeggen dat we op weg naar daar onze voorzitter konden trakteren op zijn geliefde prachtafdaling in Pellenberg. ’t Was zelfs in de richting die hij het liefst heeft. Daar aangekomen zagen we tot onze spijt dat de ploeg van Maarten op achterstand stond. Dit kon echt niet zo blijven. Hans greep kordaat in en begon als een gedreven trainer instructies te schreeuwen.

“Lopen... lopen... ja... jaaaa... nu doooooorgaaaaan”. Man, man, iedereen verbaasd over zijn trainerscapaciteiten. Alle aanwezigen perplex, vooral de man die naast ons stond in trainerspak. En kijk, enkele minuten later kwamen ze op gelijke hoogte. Een pracht doelpunt van de kleinste man op het veld. Iedereen gelukkig, vooral de trotse ouders langs het plein. Ook deze had Hans in het oog. Toen we verder wilden rijden dienden we eerst nog dag te zeggen tegen zo’n ouderlijk paar. Hij sprak ze aan met Hilde en Johan. Zij was duidelijk in de wolken dat ze een stevige zoen kreeg van de redder des vaderland, hij met de glimlach en klaar om een grappige babbel te doen met Hans. “Waarom ze stafschoppen nemen na de match?” “Op instructie van den bond na het debacle in Anderlecht.” Was natuurlijk niet helemaal mee, maar na een tijdje konden we echt niet anders dan Hans aan te manen om af te ronden. Tja, schoon vrouwvolk laat hij niet graag achter.

“Langs waar rijden we nu verder gasten?” was zijn vraag. “Wel Hans, langs het werk van de Koeke.” Even verder kan je een mooi binnenbaantje vinden dat ons brengt naar de Gempemolen. Deze keer geen aandacht voor de Vespa’s.

Verdorie, dit doet me denken aan dat andere verslag dat ik nog diende te maken. Ook toen maakten we ongeveer die zelfde rit. Maar in de andere richting. Een rit waar we het rustig aan gingen doen. Hans die de tijd had om te vertellen over Toscane, Hill die klaar was voor de Zee, Tiel die fier vertelde over Sigrid en z’n brommer. Toen hadden we tijd voor een tractatie van de pot. Nu jammer genoeg niet. Toen hadden we nog een fantastisch afdaling in het verschiet in Pellenbergbos en ging onze Hans Kassier krampen tegemoet toen we weer steil naar boven moesten richting Trolieberg.

Nu hadden we de klim te nemen richting Sint-Joris Winge. Een venijnig stukje kasseistrook. Was even doortrappen, eventjes afzien, maar eens boven krijg je daar een prachtig stukje natuur te zien. Vandaar gaat het eigenlijk steeds bergaf. Het terrein van Hill. Het terrein van de echte acrobaat. Weet je, onze voorzitter gaat zelf sneller naar beneden dan ons allen, dit terwijl hij aan ’t bellen is. Weet niet wat het was, maar hij kreeg telefoon om de haverklap. Ene zekere Herman wou dat we absoluut langs kwamen. Dus in Linden linksaf om aldaar de Diestsesteenweg over te steken. Enkele ogenblikken later waren we aangekomen ten huize Herman. Daar kregen we enkele smoothies voor onze neus. Tja, Herman heeft geluk met zo’n knappe dochter. Net haar 12de verjaardag aan het plannen en al in staat om zo’n lekkere dingen te bereiden. Toen we gezellig aan het palaveren waren, werden we plots verrast door een alarmerend bezoekje. De buurvrouw van Herman ‒ meen ze nog ergens te kennen van iets, maar ’k weet niet goed van waar ‒ kwam vragen of we niets verdachts hadden gehoord of gezien die voormiddag. Een beetje verder hadden ze bezoek gekregen van een paar missionarissen. Waren blijkbaar ongevraagd op zoek gegaan naar een paar misbeeldjes en hadden daar het ganse huis voor overhoop gezet. Jammer genoeg hadden Herman, Leen en de kinderen niets gehoord of gezien. Tja, al dat smoothies mixen.

Zo, blij dat ik dit verslag eindelijk heb kunnen neerpennen. Nu klaar om naar de “kind-vriendelijke” viering te gaan. Goed dat de kerk deze nog heeft om wat volk bijeen te krijgen. Want je weet het, hé. Niets is zo plezant als een eerste communicant. Niets is zo plezant om je te bezinnen. Niets is zo plezant om naar een plaats van vertrouwen te gaan. Niets is zo plezant om te vertoeven in een van de wereld vervreemde populatie. Oesje, Kris roept nu echt. “We moeten vertrekken”. Oesje, plots een flinke zoon. “Ik moet m’n kamer nog opruimen, mama. Ik kan nu niet mee hoor”. Allé... ’k vrees dat ik even moet gaan ingrijpen. Ooh ja, voor ik het vergeet. Dat andere verslag, dat van zaterdag 26 juni. Is dat ooit op de blog verschenen?
[nvdBM: Uiteraard: kijk maar eens hier]

Rudi

Onzeneddy ‒ zondag 19 september 2010

Beste Gonzo's, Gonza's,

Ik was werkelijk met verstomming geslagen toen ik gisteren op de 5de Gonzo-night de wisselbeker in handen kreeg van Tiel, ik kon geen woord uitbrengen van blijdschap. Toch hou ik me eraan jullie te danken voor deze gulle attentie voor mijn verjaardag, het was trouwens weer een geslaagd feest! Lang leve Sigrid en Tiel.

Ondertussen heb ik onze wisselbeker een prominente plaats gegeven in ons huis: 

Hij staat voor het keukenraam, vlak naast de voordeur, de weerelementen trotserend, zoals elke echte biker betaamt. Ik zal hem dan ook van tijd tot tijd omdraaien zodat ie langs alle kanten wat verbleekt. Iedereen die bij ons langs zal komen, zal er niet naast kunnen kijken, en zal zich afvragen wat dit kleinood daar doet. Daarom heb ik ook een naam gegeven, zodat ik elke bezoeker de juiste omstandigheden kan meedelen. "Onzeneddy", heb ik hem genoemd, naar ons stichtend voorbeeld, wielerlegende van, niet lang meer, België. Gonzo nummer 9, die ons komt verblijden op onze verjaardag en die weer vertrekt als er alweer een Gonzo jarig is. Tot die tijd verblijft onzeneddy bij de betreffende Gonzo. Welke regelneef is er bij god op dat idee gekomen?? Nou staat ie daar te blinken op ons vensterschap. Neerkijkend op ons intens familiegeluk. Getuige van ons wel en wee. Hij is potverdorie een voyeur! Moest onzeneddy kunnen praten.... Ik vraag me af welke sappige verhalen hij al kan vertellen van huize Herman en van huize Tiel. De verleiding is groot om hem eens aan de tand te voelen... Onzeneddy, het oog van de Gonzo's. Ik zal dus, moest de situatie er om vragen, onzeneddy liefdevol afdekken met een handdoek of hem gewoon meedogenloos de kast inzwieren, tussen de kasseroles.

Maar wees gerust Gonzo's, Gonza's, ik zal deze taak bijzonder ter harte nemen en onzeneddy goed verzorgen. Zelfs aan zijn persoolijke hygiëne zal worden gedacht. Een grondige poetsbeurt, tussen de duvel glazen in de vaatwasser, zal zijn glans zeker ten goede komen. Ik zal hem ook de blogverslagen voorlezen zodat ie toch op de hoogte blijft van onze avonturen. Kortom, onzeneddy zal hier niet meer willen vertrekken, ik zal voorwaar een traan wegpinken als ik hem moet overhandigen aan de volgende jarige, DD.

Nog 89 keer slapen.

Gorpie

Den Tiel is 43 geworden ‒ maandag 6 september 2006

Ziet 'em blinken ...

De wisselbeker natuurlijk!

Den Tiel lijkt wel radioactief en geeft licht als een echte vuurtoren. En blijkbaar kregen sommige Gonzo's het er aardig warm van, getuige hun marcellekes.

BM Jos
(kwam te laat voor de foto, maar was tenminste present bij juf Kim ;-)

Duorit Rudi-Voorzitter ‒ zondag 5 september 2010

Terwijl België op de rand van een echtscheiding staat, lieten Rudi en de Voorzitter het niet aan hun Gonzohart komen. Nieuwe paden werden verkend. Natuurgebied doorkruist. Soms vroegen we de weg en dan zei een onverlaat : “Aan het afgebrand hoerenkot naar links.” Die man wist duidelijk meer …

In de Heikant werd gevraagd naar de familie Natens. Rudi lichtte aan enkele vleesgeworden wegwijzers een tipje van de sluier: “Die Natensen hebben ook ruzie gehad met de familie Merckx uit Meensel-Kiezegem en zijn daar moeten vluchten…” Hoe dan ook bleken we recht op ons doel af te rijden.

Herman gaf immers weer een zoveelste feestje voor zijn 50 jaar zijn. Nu voor de familie uit én in de Heikant. We reden de oprit op van een dure rietendakvilla. Herman houdt zijn feestjes bij zijn broer ‘den doktoor’ en schoonzus ‘tandist’. Blijkbaar kwestie van zeer gewichtig te doen. Een buitenzwembad maakte deel uit van het decor. We werden verwelkomd door een oude bekende: Moemoe!

Achter in de tuin zag de Voorzitter iemand gehurkt tussen de bomen zitten. Was deze bebaarde man gestraft? Verstoppertje aan het spelen? Niet gewenst?

De Gonzo’s stapten erop af. Niets bleek minder waar. Hij waakte over een varken dat zijn leven aan ’t spit zag voorbij draaien.

Aangezien we niet echt familie waren, was het tijd om op te stappen. Op de oprit kregen we nog een levensles van de Voorzitter met mondiale trekken. Ze wisten blijkbaar dat het busje ging komen (zing hardop: busje komt zo (3x)): The world teacher is here.
Wees eerlijk oprecht en onthecht.
Daar is slechts één taal: de taal van de liefde.

Jawatte, volk met boodschap op Hermans feestje.

Met deze gedachten waren we op 30 min. terug in Kessel-Lo. Bij Kris en Rudi werd als vanouds afgesloten. Rudi’s nieuwe tuin werd bewonderd. Gazon binnenkort in aantocht!

Het was wederom een ongekende rit!

VVHL