Lentetocht naar Tienen: de blijde inkomst van een nieuwe Gonzo – zondag 21 maart 2010
Vandaag is het lente en dat vieren we met de geboorte van een nieuwe Gonzo!
Laten we de man zelf aan het woord:
Ik ben Hans Casier uit Poperinge.
Vandaag is het lente en dat vieren we met de geboorte van een nieuwe Gonzo!
Laten we de man zelf aan het woord:
Ik ben Hans Casier uit Poperinge.
Ik ben na het slagen in een ingangsexamen dus de nieuwe Gonzo. Ik heb mij een gans Gonzotenueke aangeschaft. Zo hoor ik er echt bij.Dit zijn mijn mooie witte nieuwe schoenen die er straks anders zullen uit zien maar dat wist ik toen nog niet:
Ik moet nog een fiets kopen maar zeker niet deze van onze Voorzitter: 
Ik ga met de Gonzo’s graag op bezoek bij mijn schoonzuster, vooral als ze niet thuis is:
(Let goed op de hamer die Tiel vast heeft want die komt later in het stuk voor. Alles bij de Gonzo’s is gepredestineerd.)Tijdens de rit naar Tienen veranderden mijn schoenen van kleur:
Ook mijn benen kregen het zwaar te verduren:
Om maar te zwijgen van mijne smoel: 
Op de Grote Markt in Tienen kreeg ik van de oudste en meest wijze Gonzo de bijnaam ‘Kassier’ én de functie van … penningmeester. 
Tijdens de terugtocht kreeg ik een serieuze klop van de hamer.Op de muur van Pellenberg kwam ik mezelf tegen. Was me dat verschieten.
Gelukkig kreeg ik van DD wat spijswaren toegediend.
Ik was even mijne moral kwijt maar wist daarmee ook meteen mijn plaats.
Bij Herman aangekomen belde ik naar mijn vrouwke om te zeggen dat ze het bad mag laten vollopen en mijn beentjes mag masseren.
(De voorlopig nog ongeschoren benen van HC...)Ik was zo moe dat Tiel voorstelde mijne geleende fiets af te spuiten.
Ik moet wel zeggen dat hij er een eigenaardige houding op nahield maar dat zal wel aan mijn dubbel zicht liggen. 
Het is héél plezant om Gonzo te zijn. Ik zie uit naar de volgende rit.The Ghost Writer (voor het leven)
Gorpie doet nog even een knieval, maar het was ons niet duidelijk of dat voor zijn hond of voor zijn vrouw was. 
Zo waren we weer vertrokken voor weer een memorabele Gonzorit.
Omdat we de mening van twee afwezige maar stemgerechtigde leden toch wilden laten meetellen, moesten we beroep doen op hogere krachten. Gelukkig heeft Rudi steeds zoiets bij, verstopt in zijn kraag. Ik geloof daar niet in, maar hij staat er wel goed mee. 
Het werd al wat later, en omdat er niet veel kaas was besteld, wilden we zeker op tijd toekomen, We crosten dus halsoverkop langs de gevaarlijke afdaling naar Bertem. Bijna liet de voorzitter hier het leven. Langs de Dijle bereikten we het Groot Begijnhof.
Over de Oude Markt (zonder tussenstop!!) reden we naar de Stella, waar onze groep uiteenviel. Niet voor lang, twee uur later zal de vierde Gonzonight beginnen, maar daarover meer in een volgend verslag.
Het rollend materiaal van de Gonzo's raakt stilaan vernieuwd, er blijven nog 3 oude wrakken over. Van sociale druk gesproken. Blijkbaar is het nieuwe materiaal recht evenredig met de prestaties, Tiel was sterk vandaag!
De voorzitter gaf aan dat het tijd is voor belangrijke beslissingen, de nakende Gonzo-night, de aanwerving van een nieuwe Gonzo, enz. Maar helaas, tijdsgebrek. Op tijd thuis zijn was het belangrijkste. Terug richting Kessel-Lo, en nu wind in de rug. En dat scheelt een pak, de zonnestralen begonnen hun warmte af te geven, hmm zalig. In een wip stonden we terug in Kessel-Lo, bij Herman. In de laatste kilometers probeerden Hans en Rudi toch even langs het bos te rijden. Dat zag de voorzitter niet zitten, te gevaarlijk. En alweder waren het wijze woorden. Toen wij reeds achter een warme choco zaten bij Leen aan tafel, kwamen ze binnen gestrompeld, gevallen... Taken werden verdeeld voor de nakende Gonzo-night, en voilà, iedereen was op tijd thuis.
