Derde Gonzo-night
Spijs en drank in overvloed
Dat geeft amnesie
Tot zover mijn haiku-verslag...
Joost
PS: Gelukkig is er nog onze Voorzitter-voor-het-leven, die zijn speech puur en onversneden heeft bezorgd. Kwestie van het geheugen even op te frissen...
Vooreerst dank aan Kris en Rudi voor de prima ontvangst en hopelijk vervolg. Hiervoor zal Tiel een presentje overhandigen aan de gastvrouw.
Ik dank ook de Gonzo’s en Gonza’s voor de geleverde inspanningen.
Ook speciale dank aan onze BM om onze avonturen steeds wereldkundig te maken al dient hij hiervoor soms aangepord worden. Maar als de motor der ‘verneddering’ op gang is, is er geen houden meer aan en zullen we het geweten hebben. Ook voor hem een attentie voor moed en opoffering.
Tot slot begroeten we ook Gorpie (en Gonza Ingrid) en kunnen hem thans ten volle opnemen in de groep. Hij heeft de vuurproef doorstaan en is zichzelf onlangs tegengekomen in Bertembos. Dat was wel effe verschieten.
Nu ik Voorzitter ben voor het leven moet er één en ander nog van mijne lever.
Dat Voorzitterschap heeft wel voordelen.
Als eerste worden begroet, als eerste worden bediend, als eerste in de bres springen en als eerste met de prijzen gaan lopen. Herinner jullie mijn blijde intrede in Rutten nog op de Ruttentutten tocht? Mooi toch!
Soms zijn er echter ook nadelen aan het V-schap voor het leven:
- De grenzen aftasten van wat mag en niet mag.
- Problemen oplossen die er eigenlijk geen mogen zijn.
- Een statement maken dat eigenlijk niet zou hoeven.
- Controles uitvoeren die eigenlijk overbodig zouden moeten zijn.
- Aanslagen overleven die op sluikse wijze op mijn persoon werden gepleegd en daar nog foto’s van nemen ook.
- Complotten ondergaan.
- Het voorwerp zijn van spot al dan niet in combinatie met mijn fiets. Vandaag nog aan den lijve ervaren. Ik hoop eerlijk gezegd dat er geen verslag wordt gemaakt. Ik duidde alleszins niemand aan. Maar het moet gezegd: ook nu weer bleek de solidariteit groot. Ik werd niet in de steek gelaten en Fabienne met rust gelaten. Achter elke Voorzitter staat een sterke vrouw.
Mijn belangrijkste betrachting zal altijd blijven: de Gonzo’s en hun gevolg bijeenhouden!
Jullie mogen het allemaal weten, als Europa me roept, blijf ik bij de Gonzo’s. Ik pleeg geen vaandelvlucht. De Gonzo’s zijn voor mij immers heilig heilig.
Dames en heren, maak er een gezellige en historische 3e Gonzo-avond van.
De Voorzitter
De voorzitter vreest dat Gorpie met het geld van Joost in Turkije zit. Maar voor het geleverde werk kan Joost nooit genoeg betaald hebben!
Bij zoveel organisatietalent van Heidi ontsproot me weer spontaan een haiku:
En als het werkt: de eerste bewegende beelden in een Gonzoverslag:
Donkere, zwangere wolken pakten zich samen boven het Leuvense, die zondag 15 november omstreeks 10.14 u. Zeker niet bang van 'een spatje regen' reed ik gezwind de vaartdijk op. Het werd me al vlug duidelijk, dit is mannenweer. Taferelen uit mijn scoutstijd schoten me voor de geest. Weer of geen weer, elke vergadering pleinspelen, onder het motto 'hoe vettiger, hoe prettiger'. Stijf van de modder kwamen we dan thuis om dan door moederlief in de garage uitgekleed te worden tot op het blote vel. Al bibberend in het warme bad en daarna in de pyjama voor de open haard, geweldig toch? Deze zondagse rit was dus al bij aanvang veelbelovend!
Rudi was reeds present toen ik bij de voorzitter arriveerde, Koen was er weer in geslaagd om zichzelf te laten uitnodigen voor een dineetje en Hans liet op zich wachten. We reden hem dan maar tegemoet. De bestemming was nog niet ter sprake gekomen. 'Laten we Herman een bezoekje brengen, op zijn werk', opperde Rudi. Dat was meteen OK, dus even naar Leen om met een vals voorwendsel het adres van Hermans werk te ontfutselen. 'We zullen hem daar eens van de pot gaan rukken', zei Hans. We lieten Leen wat onbegrijpend achter, ze stelde deze uitspraak wat te plastisch voor. Terbank was het doel, via Bertembos. Terug naar de vaartdijk en dan via het spoor naar Winksele. Daar startte een lange beklimming die ons naar het plateau van Bertem bracht. Boven aangekomen rechts het veld in. Het regende ondertussen al flink wat oude wijven, dus het was goed uitkijken waar je reed of je werd getrakteerd op een drets slijk van je voorganger. Helemaal boven naar rechts, een gevaarlijke afdaling naar het bos. Niet voor watjes, geloof me. 
Alle gekheid op een stokje, van de watertoren reden we naar de Gaston Feremanslaan, om onze vriend Herman een hart onder de riem te steken. Werken op een zondag is niet alles, vooral niet als je een rit met de Gonzo's moet missen. De bewoners van de Alvinnenberg kwamen nieuwsgierig naar deze 'vuile' mannen kijken. Ook Herman had ons zien aankomen, en kwam - zichtbaar ontroerd - ons begroeten. Rudi leende nog vlug wat gereedschap om zijn remmen wat bij te stellen. Bij het wegrijden realiseerden we ons dat we de gebruikelijke foto's vergeten waren, dedju. Dat is dan voor de volgende keer! 
De hemel klaarde hier en daar wat op, soldatenbroeken werden zichtbaar. We hadden duidelijk het verkeerde moment van de dag gekozen. Maar wat gaat er boven een bemodderde fiets, vuile kleren en water in de schoenen? Zeg nu zelf!
Hans zag er tegenop om zijn fiets in de tuin proper te spuiten dus hij polste even bij Rudi of ie zijn infrastructuur kon gebruiken. Dat was geenszins een probleem, dus met z'n allen naar Rudi om ons materiaal terug fietsklaar te maken. Kris kwam net thuis van de misviering en Sterre was fotograaf van dienst.
En inderdaad, we mochten met onze bikes het gebied niet betreden. Maar goed, onder de druk van de groep heb ik maar toegegeven. Voelde me er zo slecht bij dat ik achteraan het rijtje bleef hangen. Gebruikte als excuus dat ik met mijn bandjes moeilijk kon volgen. Maar goed, daar waren we dan. De plek waar een Engelse piloot zijn bommen had moeten lossen omdat hij in moeilijkheden geraakt was. Zo kon hij wat later landen in de streek van het Leuvense.
De foto's spreken boekdelen. 
Was dit de voorbode van DD’s vlucht vooruit om toch nog mee weg te trekken?
De Koeke deed tot onze verbazing zelf open! 
Alsof het hem allemaal geen mallemoer kon schelen, drukte hij met een glimlach Gorpies hand tot spijs. 
De Koeke werd door de Voorzitter de wacht aangezegd. Van die boer geen …!
Later bereikte ons volgend bericht van een radeloze Herman uit Timboektoe:
Die lingerie in rugzak werd dan samen met het nodige commentaar van Rudi bezorgd aan de buurman van juf An. Discretie staat duidelijk niet in Rudi’s woordenboek. En de buurman kreeg de eer om juf An met de nodige égards te benaderen … Hoe gaat dit aflopen …?
Nichtje Stien kwam het erf opgereden en staat op trouwen. 
Op de terugweg richting Linden legde Rudi de Voorzitter uit waarom mensen uit een bepaalde Christelijke gemeenschap vroeg trouwen … Boodschap begrepen Rudi!
Properiteit staat bovenaan Gonzo’s controlelijstje. Gecontroleerd en goedgekeurd!
We kregen een drankje aangeboden op hun terras. Gorpie bekloeg zich tactisch van zijn warme jasje en Heidi ontfermde zich over hem.
De Voorzitter
Uit het veld kwamen we op de ring van Osschot terecht, die we gauw ruilden voor de weg naar het centrum van Gelrode. Vandaar doorsteken naar Rotselaar-Heikant, alwaar we in het geboste de villa van een schoolvriendin bezochten. Frisse cola werd ons deel, en er werden foto’s genomen van het gezin: een klassieke lerares, Guyke de wiskundige en zonen Simon en Stef. 
Het werd al stilaan donker toen we het domein verlieten en in gestrekte draf door Herman richting Wilsele werden geleid, terwijl een fikse regenbui (de eerste van het seizoen) voor verkoeling zorgde. Onderweg hielden we nog halt bij een kapel waar-volgens de herinnering van Herman-een echt lijk zou liggen. De kapel was dicht en van enig lijk was kilometers in de omtrek geen sprake. Herinneringen, ze vervagen met de jaren, zo ook het geheugen van onze fijne collega. We reserveren alvast een mooi plaatsje voor hem aan het raam in Huize Avondzon.
Als er niemand ziek van geworden is, rijden we volgend weekend opnieuw.