Rellen in Molenbeek - zaterdag 19 september 2009

Voor zij die het nog niet weten, net voor we onze benen ‘in motion’ brengen, bepalen we waar naartoe. Je kan natuurlijk tal van parameters gaan hanteren zoals, terug zijn voor de maaltijd, tijdig vertrekken naar een exclusief feestje, aankomen voor sluitingstijd van de verfwinkel, maar Gonzo’s doen het iets of wat anders. Wij gaan voor de uitdaging, daar waar er wat te beleven valt. Dus wij gingen richting Molenbeek even nagaan of alles onder controle was. Met “wij” bedoelen we Hans, Hill, Herman, de 3 H’s, onze Gorpie en ikzelf. Koeke en Tiel konden er jammer genoeg niet bij zijn.

O ja, er was nog wat anders: Vader Abraham. We moesten op visite bij iemand die hem die dag zou zien. Zo dadelijk meer daarover. We vertrokken richting Vaart op een gezapig tempo. Hadden we even de tijd om na te kaarten over de fuif van onze vrienden geboren in ’69. Kreeg te horen dat ik te snel weg was, wat minder van zeg was, maar had dan ook wat wereld-problemen aan m’n kop. Maar goed, deze rit kwam meer dan gelegen om alles weg te laten waaien. Wij op weg langs de vaart. Altijd heel leuk om te doen, vooral als er een zonnetje staat. Veelal gaat onze HD op kop, maar vandaag deed iedereen wat kopwerk. Mooie aflossingsbeurten en tevens tijd om hier en daar een woordje te plaatsen. Aangezien ik wat laat ben met dit verslag, hier en daar wat grijzere cellen heb, kan ik me niet alles meer herinneren.

Wat ik nog wel weet is dat ik onze bende prachtig verder loodste langsheen Kampenhout en plots stonden we in Molenbeek.

Daar liep het even grondig fout.

Rellen braken wederom los. We hadden alle moeite van de wereld om de situatie onder controle te krijgen. Vuist- en voetwerk diende omgezet te worden naar stuur- en trapwerk. Maar Gonzo’s, bijna zo heilig als Damiaan, kunnen dergelijk mirakel snel voltrekken.

Van heilig gesproken, tijd om het te hebben over vader Abraham. Die dag zou m’n schoonbroer 50 jaar worden. Dus we konden dan ook niet anders dan even langs te gaan om happy birthday te zingen. We zorgden ervoor dat Raf kompleet verrast was door ons bezoekje. Moeder en vrouw des huizes waren getuigen van dit alles.

We kregen een suikerrijk drankje aangeboden en deden een kort babbelke. Je weet wel, “Hoe voelt dat nu, die 50 jaar”, “Ga je vanavond ergens eten” of Herman die na het aanschouwen van het etablissement vroeg “Zou je de Gonzo’s niet willen sponsoren”. Tja, het enige wat hij kon doen volgens m’n schoonbroer was meerijden met zijn fietsclub van 75 man al reeds voorzien van de nodige financiële steun. Goed, tijd om weer te vertrekken en onze rit verder te zetten. Het moment van Asterix, de hond des huizes om even mee te lopen en ons uit te blaffen? Maar daar was de baas om even orde op zaken te zetten. “Godverdoemme Asterix, hieee” was voldoende om verder onheil te voorkomen.

Wij nu richting Erps-Kwerps om daar te beslissen hoe we richting Kessel-Lo zouden gaan. Knooppunt 36 als ik me niet vergis. Voor het zover was even Berg en Nederokkerzeel een bezoekje brengen. Daar aangekomen bleek dat we nog een 3 kwartiertjes tijd hadden. We hadden allemaal nog wat te doen. Onze Gorpie was er zelfs in geslaagd om de eigen zaak op de achtergrond te zetten. De rit met ons had voorrang gekregen op het geld-verdien. Dat is nogal eens een kerel zeg. Maar goed, verder langs de spoorlijn en niet via het mooiere Meerbeek, Bertem, enz.

Hoewel een leuk tempo langs de spoorlijn, over Veltem-Beisem en Winksele, kan ook wel. Vrij vlak met als enige helling de brug over de spoorlijn. Even doortrekken om dan tot de vaststelling te komen dat het linkerbeen niet helemaal snor zat. Als dat maar goed komt de volgende dagen. Maar geen geklaag. Wat belangrijker was, was het feit dat we binnen de 3 kwartier aangekomen waren. Eindbestemming bereikt, geen tijd voor een pintje of pruimen, wel voor een boodschap.

’t Was weer leuk geweest.

Rudi