Weer een mooie dag voor een mooie fietstocht - vrijdag 24 april 2009

Op de afspraak aan het station van Leuven verschijnen drie koene scoutsvrienden met racefiets aan de hand. De trein naar Verviers is te klein voor ons enthousiasme, de rit te kort voor de plannen die we smeden voor het weekend dat er aankomt.
In het station van Verviers springen we dadelijk op de fiets, de verdwaasde Walen zien hoe snelle Vlamingen vlammen door hun station.
Eenmaal buiten beginnen we dadelijk aan een helling van 4 kilometer, het lijken er 4 centimeter omdat...

Oeps,
verkeerde blog,
verkeerd verslag.

Sorry,
Herman

En voor allen die denken dat het Andy Schleck was

die Luik-Bastenaken-Luik won...

Tijdens onze scoutsfietstocht in de Ardennen, had ik een fietsongelukje, bij het kruisen van Luik-Bastenaken-Luik, net na Stavelot. Mijn ontsnapping was nog indrukwekkender dan die van de Luxemburger.

Bloesemtocht - zondag 19 april 2009

Zondag 19 april 2009 een speciale dag en dit niet alleen omdat we voltallig verschenen ten huize Hill. Vooraleer we in detail treden aandacht voor onze tocht. We hadden er alle vertrouwen in want onze Herman, de planner bij uitstek, had weer eens een prachtige getallenreeks bij elkaar geschreven.

Je weet wel, 80-83-29-99-98-65-63-64-82-80 de knooppunten. Het zou een prachtige bloesemtocht worden.

Het was even wachten op Koen. We hadden hem tegemoet kunnen rijden maar onze roerganger was zeer kordaat. De getallenreeks geeft aan dat we niet in die richting gaan, dus we wachten. Hij komt zo. En inderdaad, niet veel later verscheen Koen. Hij zag er blits uit met zijn zonnebril. Maar achter die glazen ging er een klein geheimpje schuil. Wijn, sloten wijn binnen gegoten daags voordien. Als dit maar geen effect ging hebben op de prestaties zoals frieten en curryworsten.

Hoogtijd om dit alles dan maar eens uit het lijfje te rijden en wij weg. Eerste knooppunt gaf aan dat we langs het Provinciaal Domein moesten. Met z’n allen de grote poort binnen en plots problemen. We moeten het Beemdenpad hebben, hé. Goed, dus gewoon even die kleine vijver rond om dan via het verkeerspark bruggetje richting beemden te gaan. “Neen, neen dat gaat niet” riep Tiel. “Zo geraak je er echt niet”. Je woont dan op nog geen 5 meter van die locatie om dan zo iets uit te kramen. In alle stilte dan maar even de Gonzo makkers volgen om al doende wat extra parkkennis op te doen.

Langs het Beemdenpad richting het paard van Hill. Hoorde ik genoemde ook geen paardenkreet schallen bij het langs rijden. Tja, eens wat anders dan een paardenfluisteraar. Na dit innig moment een eerste helling over, richting het bed van Napoleon. Op naar nummer 29. Wat verder een T-kruispunt en plots wat commotie. Iemand heeft met die paal geprutst. Hoe moet het nu verder? Rechtdoor of toch linksaf. Goed dat we wat wijze raad meekregen van Herman. “Jongens, jongens, je moet openstaan voor wat verandering. Linksaf zijn we nog nooit geweest. Dus dat pad gaan we volgen. Sommige wegen zijn nu eenmaal ondoorgrondelijk maar daarom net zo interessant.” Wat een wijze man en wij goed op weg richting Kortrijk-Dutsel.

Hans, als gewoonlijk, gaf het tempo aan met aan z’n zijde de Koeke. Zonder het te beseffen gaf ook hij een prachttip mee. Parfum, een ideaal cadeau voor ’t vrouwke. ’t Schijnt dat dit wel wat aan de dure kant is, maar goed, voor onze vrouwen is niets te veel.

En dan onze eerste tussenstop. Het kasteel van Horst. Zo’n prachtlocatie, dus tijd voor een eerste kiekje.

Even wachten op Herman die blijkbaar wat kwijtgeraakt was. En niet zomaar wat. Het briefje met onze getallen reeks. Maar goed eerst even Hill meegeven dat het zijn fout was. Hij had toch even een oogje in ’t zeil kunnen houden. Waarom heeft hij het niet horen vallen. Onbegrijpelijk, echt onbegrijpelijk, tot het moment dat het briefje via Hermans mouw weer aan de oppervlakte verscheen. Net bekomen van dit voorval, tijd voor een volgende verrassing. Het voorstel van Hans. We gaan met z’n allen richting sauna. Alleen een datum afspreken. Eentje onder ons begon zich wat ongemakkelijk te voelen. We gaan geen namen noemen maar we spreken hem soms aan als roerganger. We hebben het vermoeden dat hij ons niet in verlegenheid wil brengen. Ik kan hem volgen, echt. Maar goed, die doodle komt er dus aan.

Hoogtijd om verder te trekken richting Gelrode op zoek naar echte bloesem. Die konden we vinden in de hoger gelegen boomgaard. En wie hoger gelegen zegt, weet dat het dan terug wat klimmen was. Net voor die bewuste boomgaard even halt houden aan een wel zeer speciale locatie. Herman gaf ons mee dat we hier op het hondenkerkhof zaten. Het maakte ons eventjes stil. Hill en Tiel hadden wat moeite. Foky, Foky toch. Amper 13 en toch moeten heen gaan.

Wat verder zelfs twee rustplaatsen met de zelfde naam. Tessa, Tessa. Herman, de wijze onder ons, wist te vertellen dat dit kwam door een vechtscheiding. Mama en Papa die voor de ogen van hun kinderen als woestelingen de hond naar zich toe aan het trekken waren tot het dier in tweeën brak. Ook Koeke had het moeilijk. Hij nam vol eerbied z’n helm af voor Tjispa en deed in alle stilte een gebedje.

Die Gonzo's , stoer van buiten maar o zo broos van binnen.

Na deze plechtige momenten bereikten we even later onze bloesems. Geniet even mee van het genomen fotomateriaal.

Dit komt vroeg of laat in één of ander magazine, geloof me? Van geloof gesproken, nu op weg naar het Mariabeeld [nvdr: Heilig Hartbeeld?]. Koeke loodste ons perfect naar beneden om ons dan te verrassen met een kanjer van een boshelling. ’k Weet niet wat het was, maar op een of andere manier kreeg ik bovenaardse krachten die me naar boven trokken. Eens boven wel even puffen. Ook hier kregen we weer wijze woorden mee. ’k Hoef jullie natuurlijk niet langer te vertellen van wie. Het beeld was opgetrokken op een plaats waar vroeger een molen stond. Deze was platgebrand door de lokale bevolking toen de Duitsers ons een bezoekje brachten in 40-45. De tactiek van de verschroeide aarde gaf Hans als aanvulling mee.

Na een wandelpaar te hebben verzocht een foto van ons te nemen, tijd voor de gevaarlijke afdaling. Echt acrobatenwerk, geloof me vrij. Eens veilig beneden in Wezemaal dorp op weg naar onze Blogmaster. Wie huize Heidi zegt, zegt Linden, Hoog-Linden. Dus een laatste helling, de Chartreuzenberg. Met z’n allen er vlotjes over, onze laatste suikers aan het verbranden. Maar geen nood een suikerrijke verrassing was komende. Eerst even een blits bezoek afwerken met een foto van de voltallige bende door dochterlief genomen.

Onze groeten te hebben achterlaten voor de mevrouw des huizes, blijkbaar naarstig aan het oefenen voor toekomstige concerten, wij op weg naar het speciale moment.

Inderdaad 19 April is de verjaardag van Kaatje en niet zomaar een verjaardag. 18 jaar jong! Dus reden genoeg om een rijk gevulde tafel aan te bieden.

Na de zoentjes, de plechtige foto en de hip hip hoera stipt op het geboorteuur van Kaatje, lieten we ons verwennen met al dat lekkers.

Je zou voor minder willen solliciteren om bij het clubje te willen horen. De zoon des huize deed dan ook z’n best om in de gratie te komen.

Op naar de volgende rit.

Rudi

Paasrit versus Rudi's geloof - zondag 12 april 2009

Pasen ligt voor sommige Gonzo’s moeilijk, dat is wel gebleken. Rudi trekt daarin ongetwijfeld het voortouw. Heilig overtuigd van zijn (on)gelijk, gaf hij mordicus nul op het rekwest met de woorden die God hem geleerd heeft:

Zondag niet hoor. ’t Is pasen … heilig … heilig … heilig!

Vervolgens gaf hij een verantwoording over dé belangrijkste dagen uit zijn leven :

AsWoensdag (dus as van de verbrande palm)
Palm Zondag (tja, heb je nieuwe nodig, hé … en maar wuiven)
Witte Donderdag (dan krijg je ’t laatste avondmaal)
Goede Vrijdag (hier mag je geen vlees eten…en veel belangrijker die dag stierf Jezus door de kruisdood)
Stille Zaterdag (tja, binnenkomen in ’t paradijs…worden de meesten wel eventjes stil van)
Paas Zondag (hij is opgestaan Hill, de derde dag)
Paas Maandag (de dag dat we terug mogen fietsen aangezien iedereen in verlof is … ook zij die niet …)

Tenslotte las Rudi zonder enige schroom de Voorzitter de levieten :

En dan Ongelovige Dinsdag … en voor u hoog tijd dat ge u gaat bekeren AUB???

Na al deze verwensingen die de Voorzitter voor lief nam, planden we tegendraads de tocht toch maar op Paasochtend. Op het appel waren de Koeke, Herman en een ongelovige Thomas.

Voor de ongelovigen:

Thomas wilde niet geloven dat Jezus uit het graf was opgestaan, tot hij het met de eigen ogen gezien had. Thomas was ook de apostel die Jezus vraagt hoe wij de weg zouden moeten weten, waarop Jezus spreekt: Ik ben de weg, en de waarheid, en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door mij.

Rudi zat dus - consequent aan zijn geloof - braafjes in de mis voor ons te bidden (het zou misschien nog iets uithalen), Tiel was aan het bekomen van een zeiltochtje in Breskens en den Demin van zijn bezoek aan de Olympiade van MÜNCHEN.

Even in herinnering brengen [klik op het logo voor meer info] :


Met deze goedkope uitleg kwam deze laatste er wel niet vanaf. Minstens diende hij en zijn oudste zoon ons op onze kruistocht te begeleiden en zo geschiedde ook…

Het eerste station dat werd aangedaan was ten huize herder Dehaene wiens nieuwe glas(+)ramen enige bewondering opwekten bij de Gonzo’s.

Zijn stal bleek eindelijk uitgemest en mocht nu gezien worden al zorgde een kleefstrip op het voorraam voor de nodige obstructies.

We namen afscheid van de Deminnekes en zochten onze eigen Paasweg.

Gods wegen leidden ons naar Gelrode waar we de ‘Moedermeule’ aandeden.

Een witte gedaante verscheen op de Wijngaardberg en sprak ons aan met de woorden:

"..." [= samenvatting van 23 witregels]

Diep onder de indruk zetten we onze calvarietocht verder richting Heikant waar Herman jeugdsentiment ophaalde en de Koeke begon met het uitdelen van Paaseieren.

Een plaats in de hemel werd stilaan verdiend …

We bekeerden ons richting Danone en vonden ons geloof terug in Kessel-Lo.

De Koeke moest zich overgeven aan de Heilige Gasthuisberg en zette zijn tocht verder naar de zijnen. Herman en Thomas gingen nog Paaseieren zoeken bij de jongenschiro.

Tot onze verbazing en als bij God gezonden stond Rudi leunend tegen éne container zijn geloof te belijden. De begroeting was niettemin hartelijk en zijn zonde om niet mee te rijden werd door de 2 Gonzo’s vergeven met drie weesgegroetjes en vijf Onze Vaders.

En zo wil geschiede …

Hill

Palmzondag - 5 april 2009

Een jarenlange traditie verplicht de Gonzo's om op Palmzondag naar Scherpenheuvel te rijden. Niet om palm te drinken. Dat doen we bij de socialisten van de Curve, kijk nog maar eens naar het verslag van 5 maart. Bij de katholieken van Scherpenheuvel gaan we voor de echt gewijde palm.

Maar eerst de rit. We volgenden een fietsknooppuntenrit, wat het gemakkelijker maakt voor het verslag.

Kenners weten dat 93 voor Scherpenheuvel staat. Scherpenheuvel staat natuurlijk voor zijn basiliek. Voor de basiliek stonden wij.

We stapten even de basiliek binnen. Koen hield buiten de wacht bij de fietsen.

In de basiliek hadden we een korte maar hevige theologische discussie over het bestaan van God. Ooit moeten we toch eens, samen, op dat strand aan de Noordzee, in de verte turen. Of hij nu wel of niet bestaat, hij gaf toch een duidelijk teken onder de vorm van een man die Koen de boodschap gaf om zijn kameraden in de kerk te vervoegen terwijl hij de fietsen zou bewaken. Een ongelovige zou dan denken dat die man er met onze fietsen zou vandoorgaan, maar neen:

Hij "noemde" [nvdr: foei, moet zijn "heette"!] Jozef(!) Van Loo, woonde nu in Betekom, maar werkte dertig jaar als onderwijzer in Congo. Verder kreeg hij in het college van Aarschot nog les van dezelfde leerkracht als ik! [nvdr: proficiat, de gemiddelde lezer zou hier foutief "als mij" verwachten]
Over zijn kinderen vertelde hij niets, maar een voorzichtige schatting bracht ons toch op ongeveer 300. Na 30 jaar Congo...

Weer de fiets op richting 80. Maar...eerst langs de 97, waar we de ouderlijke woning van Koen terugvonden.

Een schoon huis, maar toch niet te vergelijken met wat we zagen in de tuin van een huis in de 97.

Een overblijfsel van de Romeinse overheersing?

Ikzelf was eerder geïnteresseerd in de Gallische schone met het gescheurde kleed.

Ik had een kort gesprek met haar, ze wees me er op dat het echt wel tijd was om naar huis te rijden , want het eten zou al op tafel staan.

Dat moest ze natuurlijk geen twee keer zeggen.

Via de 98, de 99, de 29 en de 83 bereikten we weer moe maar tevreden de rijkgevulde tafels van Blauwput!

Herman

[nvdr: Als een goede herder slaat en zalft de blogmaster zijn verslaggevers...]

Kloterit - zaterdag 28 maart 2009

Rudi man van de dag bij de Gonzo’s
Het was een kloterit

De voorzitter blokkeerde – zeer tegen zijn gewoonte in – ditmaal de zonnige plannen van de Gonzo’s met een zondagmiddagactiviteit, het jaarlijkse bezoek aan schoonmama. Na heel wat gewik en geweeg wegens allerle andere activiteiten (brunches, werk, start van een echte wielerwedstrijd), en na talloze telefoontjes, die het maandbudget van onze – onbezoldigde – voorzitter-voor-het-leven onder druk zetten, besloten we de weergoden uit te dagen en de voorspelde helse weersomstandigheden te trotseren zaterdagnamiddag.

Tiel gaf verstek wegens een hervonden jeugdliefde in het Speelgoedmuseum te Mechelen, hiermee onbedoeld de Gonzo’s een bestemming gevende. Koeke voelt de examenkoorts naderen, en is de komende weken met geen stokken zijn huis uit te slaan. Waarvoor begrip en respect!

Rudi was wel op post, ondanks een zwaar gehavende flank na zijn wekelijks, ontspannend en totaal ongevaarlijk voetbalpartijtje op vrijdagavond. Menig ander Gonzo zou in deze omstandigheden jankend weggekropen zijn, hopend op wat medeleven bij de andere Gonzo’s en, als het even kan, een beleefdheidsbezoekje aan het ziekbed thuis. Niet zo onze Rudi, een veggie van staal en beton.

Onder een schuchter zonnetje begonnen de 4 Gonzi eraan; het tempo lag direct strak, met een gierende wind uit het westen en donderwolken die zich al snel boven het jaagpad langs de Vaart samenpakten. Niet veel later ontbonden de weergoden hun duivels boven de 4 sukkels, die hen hadden uitgedaagd. Met weinig woorden en wisselende posities aan de kop, ging het in 1 streep tot onder de brug van Kampenhout-Sas; waar we – in het bijzijn van een ouder besje – even bekwamen, het sop in de schoenen lieten opwarmen. En vooral bekeken of Mechelen als einddoel nog wel haalbaar was, en zo ja: op welk ontieglijk uur ’s nachts we dan zouden terug zijn in Leuven.

Gezien het oude wijven bleef kletteren, kozen we voor een verkorte terugtocht, die ons langs Haacht en Wespelaar naar Rotselaar bracht. Ineens herinnerde Herman zich dat er te Linden nog een mooie prijs op hem lag te wachten. We hebben het ditmaal niet over de vrouw van onze blogmaster, maar wel over een mooie tros gele bananen, die Herman te danken had aan zijn 1e plaats (op 2 geldig ingeschreven deelnemers, van wie de andere onze voorzitter was…)
in de Grote Gonzo-Kwis van vorige week.

Dus vergezelden we Herman op zijn klim over de Chartreuse naar Hoog-Linden, waar we onze blogmaster vertrekkensklaar troffen om één zijner zonen naar een groepsfeest van de verliezende (ik herinner er gaarne nog eens aan) Chiro van Vlierbeek te voeren. Sociaal als hij is, aarzelde Herman geen seconde toen hij de mooie gele chiquita’s (overigens precies het geel van zijn regenfrakske) zag en verdeelde ze onder de aanwezigen. Smullen geblazen. Met vernieuwde krachten reden we Hoog-Linden af, en spoedden ons allen naar een stomende douche.

Hopelijk schijnt volgende keer de zon, en is het een graad of twintig.

hd