Moeilijkebevallingstochtmaaralbijalvielhetmee
- zaterdag 7 februari 2009

De voorbereidingen in de aanloop naar deze tocht verliepen zeer moeizaam. Er diende heel wat gepuzzeld en gelobbyd te worden eer er vertrokken kon worden. Gonzo Koeke diende kost-wat-kost terug aan te sluiten na een zware examenperiode en …het is gelukt. Den Demin gaf voor de tweede keer op rij verstek om zich met zijn zonen te gaan amuseren in de Hoge Rielen, bergje op en terug af. Met al zijn moutainbike-ervaring moet dat wel lukken. Tiel was naar het circus kunstjes uithalen maar slaagde er niet in zich op zijn fiets te hijsen.

Rudi diende in extremis en met spijt in het hart af te zeggen omdat Kaatjes appendix begon tegen te stribbelen. De Gonzo’s dienden hiervan (van deze situatie ‘of coerse’) poolshoogte te nemen. We reden naar huize Vandevelde. Kris deed open en maande ons vriendelijk aan binnen te komen. Onze tocht moest eigenlijk nog beginnen dus bedankten we Kris vriendelijk voor het aanbod.

Speciaal voor Kaatje : de Gonzo’s wensen je beterschap!

De tocht ging richting vaart omdat Herman zonodig een tubeboot moest prospecteren waar hij ’s avonds een fuifke met collega’s zou vieren. Bij het oversteken van de baan t.h.v. Interbrew diende de keel geschraagd [nvdr: ???] want een BMW’er wou de Gonzo’s de pas afsnijden ondanks dat we groen licht hadden. Van die omhooggevallen BMW-boer geen eieren!

We staken na enige weigering - ter vrijwaring van lijf en leden - alsnog over maar toen was het licht reeds op rood gesprongen. Een visser aan de overkant zag helaas enkel dit laatste gebeuren en riep in ’t plat Leuvens keihard en duidelijk overtuigd van zijn (on)gelijk ‘het was road’ en herhaalde dit wel 5 x !!! Ik riep 5x terug dat hij nu wel naar zijne vis kon fluiten.

De tocht werd zonder verpinken verder gezet richting Tildonk. Ik opperde de idee om een oude kotgenoot op te zoeken die zijn stek had gevonden aan het sas van Tildonk. We reden zijn eigendom op en ik bonkte wegens gebrek aan deurbel op de deur. Niemand deed open.

Lichten brandden dus werd het plan opgevat de ‘tour de la maison’ te doen al volgden Herman en de Koeke schoorvoetend op enige afstand. Ik mepte op het raam en de heer des huizes verschoot zich een hoedje. Na een korte voorstellingsronde waarbij we zoals in het verleden elkaar met achternamen aanspraken werden herinneringen opgehaald en dit historische moment op de gevoelige plaat vastgelegd.

Gonzo Herman nam bij het afscheid nog een foto van het huis met twee Gonzo’s op het voorplan.

Met wind in de rug zetten we onze weg langs de andere kant van de vaart verder - die visser wilden we immers niet meer tegenkomen - en vertelden straffe en met vlees en bloed doordrenkte verhalen.

We sneden op voorstel van de Koeke af aan de Remy en Herman bedankte feestelijk voor een tweede bezoek aan Rudi met de woorden die hij van zijn scoutsleider geleerd heeft : ‘Die mensen moet nu gerust gelaten worden’ en gelijk had hij.

Wel even controleren of Rudi al thuis was doch dit bleek niet het geval. Onze wegen scheidden:
- de Koeke ging zijn kinderen afhalen bij de dictie,
- Herman moest zich klaarmaken voor zijn zoveelste familiebezoekje aan zijn petekindje te Wommersom
- en ondergetekende plezierde Tiel met een visite om te zeggen hoe mooi de tocht wel was geweest, wat hij gemist had en om verdere dagafspraken te maken met het oog op zijn nakende aanschaf van rollend materieel.

Jongens, het was een memorabele tocht.

Hill