Na de torens van Tienen, de toren van Aarschot en café 'Onder de toren' van Haacht, besloten we onze horizont te verleggen: De torens van Brussel!!
Zonder kaart of voorbereiding volgden we de spoorlijn van in Herent, langs Winksele, Veltem, Erps en Kwerps, Kortenberg en Nossegem.
Daar zagen we de VRT-toren in de verre verte . Te verre verte want Hill zag hem niet, gelukkig heeft Rudy scherpe ogen. Zelf zaten we niet meer zo scherp , dus besloten we die toren en zijn Brussel te laten voor een volgende rit.
Er moest trouwens nog gekookt worden voor het feest bij moemoe. Dat is Leen haar kant, dus daar kan ik echt niet te laat aan beginnen. Als dat voor mijn kant is, ligt dat toch gemakkelijker. Dat zijn wel jullie zaken niet, dat wordt hier nog erger als facebook.
Terug terzake, dat - terwijl ik dit schrijf - net bezig is met een item over het asielcentrum, waar wij net voorbijfietsten:
We reden langs de tunnel onder de luchthaven , om daarna terug richting Leuven te bollen.
We probeerden foto's te nemen van landende vliegtuigen en wij tesamen :
Dat lukte dus niet zo goed, daarom legden we contact met een ander vervoersmiddel dat ons trouwens nauwer aan het hart ligt. 
We konden zelf praten met enkele passagiers en de piloot, of hoe heet dat bij dat vervoersmiddel.
Om te vermijden dat moemoe honger zou krijgen, en we willen zeker niet dat dat onze fout is, moest ze van mijn kant zijn was dat niet zo erg, maar dat zijn dus weer jullie zaken niet, fietsten we met een stevige rugwind huiswaarts.
We maakten nog de bedenking dat Brussel echt wel binnen ons bereikt ligt. Op anderhalf uur moeten we op de Grote Markt kunnen zijn!
Tot mijn verbijstering merk ik nu dat ons fototoestel nog bij moemoe ligt, ik heb daar ook foto's genomen.
Het ligt op de vensterbank naast de kerstboom. Ik heb het daar zelf gelegd, nadat ik foto's had genomen van Anna die haar nieuwjaarsbrief leest. Moest dat nu bij mijn kant zijn zou ik durven vragen om de foto's even door te sturen, maar het is Leen haar kant en dat ligt toch moeilijker.
Ik zal het verslag al doorsturen, de foto's volgen waarschijnlijk op dinsdagavond.
Als ik het fototoestel nog terugvindt. Langs mijn kant zou dat geen probleem zijn, maar...
Leen roept dat ik moet komen slapen, ik zal maar rap gaan, straks ligt ze nog op mijn kant!
Herman
Iedereen verzamelde vanaf 20 u ten huize van Leen en Herman, die als voortreffelijk gastkoppel hun infrastructuur ter beschikking hadden gesteld. Vestimentair was HD zonder enige twijfel de ster van de avond. De Koeke en zijn wederhelft kwamen als laatste binnenvallen, maar ditmaal was het niet de Koeke, maar Vero die laat had moeten WWW [zie hierboven].
Aan Danone rechtdoor - door het rood - naar Rotselaar-Heikant, alwaar de wortels liggen van Gonzo Herman. We brachten een blitz-bezoek aan zijn oudere zus, die ondanks het al gevorderde uur, nog [noch?] in pyama vertoefde. Dit belette ons niet deze historische ontmoeting tussen een koude, beslijkte broer en een zich nog in donswarme japon bevindende zus, voor het nageslacht vast te leggen. Hier was wel enige overtuigingskracht voor nodig (niét om Herman te overtuigen,uiteraard), dat is begrijpelijk.
Verder ging het langs rustige paadjes richting Aarschot, het verlaten industrieterrein (het gaat slecht met d'economie) tot op de Leuvensesteenweg. Alwaar - tot eenieders verbazing - Gonzo Tiel plots zijn stelling achteraan verliet om op kop van ons peletonnetje zijn hometown fier binnen te fietsen. Buiten een paar kerels die kerstbomen aan de Aarschotse winkels aan het bevestigen waren, is dit feit echter volledig aan het nog slaperige provinciestadje voorbij gegaan. Jammer.
Voor de kerk waren we dan getuige van een manifestatie van de atheistische aard van onze grote roerganger, die het plan had opgevat de pastoor van de grote kerk te laten uitschuiven over een door Herman speciaal hiervoor meegebrachte bananenschil.
Dit leidde tot een verhitte theologische discussie onder de Gonzo's, die voortduurde voorbij de Knoet, ja zelfs tot aan de riante villa van de ouders Tielemans net buiten Aarschot.
We werden hartelijk ontvangen met cola en wafels in de ouderlijke veranda, waar de familie-foto's aan de muren werden bekeken en besproken.
Rudi en Herman probeerden tevergeefs met Mil gemeenschappelijke kennissen te vinden.
De tuin was een stuk ingericht als een boedhistisch centrum, een herinnering aan de recente trip van de ouders Tiel aan Indië en Nepal. Ook de nieuwe karpetten in het salon bleken van Indische afkomst.
Bij het buitengaan merkten we nog de namen van Tiel en zijn broer Peter gebeiteld in een tegel, in een soort Aarschotse 'walk of fame'.
De tegel was het werk van papa Mil, een man van vele stielen. Papa Mil bleef honderduit vertellen, en dat was niet steeds naar de zin van mama Anita. Een welgemeend 'Mil, zwegt es' klonk door de vrieskoude lucht. Tijd voor de Gonzo's om afscheid te nemen, en langs Aarschot-statie de oevers van de Demer op te zoeken en te volgen tot in Werchter. Vandaar in gestrekte draf over Wakkerzeel en Wijgmaal terug tot bij Gonzo Rudi. Daar werden de fietsen schoongespoten en afspraken gemaakt voor de Gonzo-night van volgende week.