Het was bijna twee weekjes geleden dat we onze bikes no(ch)g van stal hadden gehaald. Hoog tijd om daar wat verandering in te brengen.
Afspraak was, 14u30 bij Hill. Wij Gonzo’s, mannen van woord, tijdig op ons stalen ros richting afgesproken locatie. Stipt op tijd de bocht in draaiende, zag ik onzen Tiel voor één gesloten deur staan. Hij kijkt iets of wat raar naar me en vraagt dan, “Ik ben toch geen uur te vroeg hé”? Stelde hem gerust betreffende het uur en gaf aan dat onzen Hill misschien richting Hans was. Dus wij richting Hans. Onderweg krijg ik de vriendelijke opmerking dat het dragen van m’n Gonzo-truitje boven m’n training jasje toch wel wat speciaal is. Tja, je hebt nu éénmaal van die gasten die ver gaan in dit soort zaken.
Aangekomen ten huize Demin zien we echter geen Hill en één Hans in huishoudelijk ornaat. Deze laatste vraagt ons, “Waar is onze roerganger?”. Toen ik hem vertelde dat deze nog steeds spoorloos was, één en al ongeloof.
“Neen, neen, dit kan niet. Heeft zich verstopt daar achter in den hoek zeker?”. Neen Hans, onzen Hill was er gewoon niet. Goed, we wisten wel dat hij naar een begrafenis ging in de voormiddag, maar ’t was bijna half drie.
Bon, hoog tijd om één Hill op te bellen, twee Hans in een deftig plunje te zetten. Wij ondertussen een babbeltje makende met wat ouders die hun kinderen kwamen droppen ten huize Demin. “Wanneer moeten we onze zoon terug komen oppikken?” vroeg ééntje onder hen. “Wel, een uur of twaalf is goed, maar niet hier, wel op de oude markt,” was de repliek. Tja, een babbeltje slaan met de Gonzo’s is even wennen voor sommigen.
Eindelijk, onze tocht kon beginnen. Richting Hill, want die was ondertussen vanonder de koffietafel uitgekomen. Onderweg krijg ik een cassante opmerking van Hans dat er absoluut iets moest worden gedaan aan m’n kledij. Zo zie je, Gonzo’s zeggen altijd waar het op staat, ieder in z’n eigen stijl. Bij Hill aangekomen even overleggen hoe de rit aan te pakken. Normaliter een koud kunstje voor onzen Herman, maar deze kon niet mee, zoals ook onze Koen die dit weekeinde moest … werken … werken … werken, dus wij wat improviseren. Voor we onze eerste trap konden geven, moesten we Hans toch even uitleggen hoe een Alcatel GSM werkt. Moest namelijk even checken of hij het gasfornuis veilig afgesloten had. Even testen of dit toestel ook schokvrij is en dan ‘en route’.
Rekening houdende met de tijdslimiet van onzen Tiel, was er het voorstel om richting Werchter te trekken. Met de wetenschap dat de voorbije tochten onderhouden geweest waren met één zeer strak tempo, vlogen de volgende opmerkingen om de oren. “Jongens ‘k heb één voetbalwedstrijd in de benen hé”, “Ik heb elf koffiekoeken binnen en die liggen nog op m’n maag”, ‘Het is al eventjes geleden mannen, dus het tempo op aanvaardbare hoogte”.
Ter hoogte van de vaart, dus al even halt houden. Hans moest trouwens een tweede telefoontje plegen. Even meegeven waar de autosleutels lagen. Aangezien aan de andere kant van de lijn niemand zo vriendelijk was even op te nemen, was de conclusie snel gemaakt. Autosleutels gevonden.
Wij langs de Dijle richting Werchter. Klare hemel, niet te koud en een goed tempo. Onder weg wat pratende over koetjes en kalfjes en voor we ’t wisten zagen we de kerk van Werchter.
Wat links en rechts door de bochten, dan wat rechtdoor richting Montfortcollege. Toen we aldaar de spoorweg overstaken, gaf Hill mee dat dit een tragische plek was. Hier lieten twee jonge meisjes het leven. Om even stil van te worden. Her-inneren noemen ze dat.
De Aarschotsesteenweg over richting Chartreuzenberg. Inderdaad een kuitenbijter, maar aangezien we beloofd hadden het iets of wat rustig te houden gingen we erlangs rijden. “Neen, ’t is hier naar rechts”, “ Wacht eventjes ’t is een beetje verder naar rechts”, “Neen, we moeten terug”, “Oei we waren toch juist”,…..tot den Tiel zei…“We gaan erover mannen” en wij weg. Eens boven toch wat uitkijken voor de wagen met een 5-char nummerplaat. Zeer ervaren chauffeurs met een hoed. Dan doorsteken naar Linden waar we één gevaarlijke afdaling namen, in verboden richting nota bene. Als dit maar goed kwam. Wel uiteindelijk zijn we er heelhuids door geraakt. Goed, rakelings langs enkele auto’s, chauffeurs die zich een hoedje schrokken en de laatste onder hen danig overstuur dat hij meermaals zijn prachthoorn liet schallen.
Wij verder door richting Kessel-Lo. Langs onze rechter zijde de Wijnbergenstraat. Op suggestie van den Tiel toch even polshoogte gaan nemen in deze straat. Een kijkje nemen in juf Mariska haar toekomstige huis. T.T.Z. in haar kasteel. Man, man, man, echt leuk om te zien, zo’n fort. We zagen dat het goed was en met veel zin richting eigen stal. Ter hoogte van het provinciaal domein ieder z’n weg. Hill nog even zijn paardje op stal zetten, Hans richting gemeente straat, den Tiel richting provinciaal domein.
Inderdaad ’t was weer een hele leuke tocht.
Rudi
Geen probleem zei ik, daar passen we een mouw aan, junior mocht meerijden en we zouden Herman vrolijk op zijn tocht naar senior begeleiden om dan af te zakken naar Betekom waar den Demin zijne junior zijn voetbalkunsten zou laten zien.
Genoeg genoten van het prachtige uitzicht. Terug op pad of beter richting jaagpad, een aardig stukje tussen Nieuwrode en Wezemaal. Maar voor we daar aan begonnen eerst nog een klimmetje. Blij dat we halverwege links afsloegen. En ja hoor, ’t ging nog altijd even snel. Wat blij dat ik wat uit de wind kon blijven. Wat blij dat die ruggen van mijn Gonzo-ploegmakkers wat breedte hebben. Deed me terug denken aan die filmpjes, aan die foto’s. Zou dat materiaal toch eens terug moeten boven halen. Of toch niet. Beter dat dit niet in het openbaar verschijnt.
