De blauwe tocht

Zoals aangekondigd stond vandaag [zondag 14 september] de blauwe tocht op het programma. Een speciaalke voor Herman en Rudi.

Zij zijn trouwens ook zeer speciaal geweest voor ons :

• Rudi om na een slopende week in Parijs en Madrid toch op het appél te zijn.
• Herman om tussen de soep en de patatten en voordat zijn 35 gasten (Gonso niet inbegrepen) aan tafel aanschoven een apero-tochtje te maken. Toegeven ik heb wat moeten lobbyen bij Leen.

Alhoewel, een 'tochtje' was het zeker niet. Een zware tocht wél. Het weer zat goed.

Eerst de cijfers : 2,5 uur onderweg, 45 km gereden.

Gonso's Rudi, Koeke en Tiel hadden verzameld bij mij thuis omstreeks 10.30 u en pikten Herman en den Demin op. Herman had zijn rotte banaan nu wél thuisgelaten. Gonsa Katrien wuifde ons uit.

Op het einde van de Heuvelstraat moest de Koeke al een noodgreep uitvoeren aan de bike van den Demin. Zijn herhaalde oproep om remblokjes af te kopen vond bij den Demin geen enkel gehoor. De Koeke was blijkbaar vergeten dat den Demin steeds aan de laagste prijs inkoopt.

We reden richting tivoli en onderweg werd er duchtig bijgepraat.

Het herexamen en onderscheiding van de Koeke kwamen ter sprake. Chapeau voor strever Koeke !

Een inspanning diende zich aan. Op de Pakenstraat vielen de gesprekken wat stil. Een moeilijk parcours langsheen de autosnelweg en via een grove overtreding naar de rand van het bos.

Tiel wipte bijna van zijne mtb maar kon zich herstellen. Ook de "Tielemansravijn" bleef hem nu gelukkig bespaard.

Rudi vroeg maar steeds 'naar waar is het nu ?' 'zijn we nu al in de kluis ?' en kreeg lik op stuk. De wedstrijd van vrijdag en de zware week zat nog in de benen.

We klommen via Nethen naar de Kluis om daar de zwarte weduwe te trotseren. De Koeke, den Demin, den Tiel en ondergetekende haalden het. Rudi en Herman moesten afstappen maar werden boven onthaald door de andere Gonso's met de bemoedigende woorden 'volgende keer lukt het jullie wél', 'dat is ons ook overkomen'. Ze kikkerden er van op.

Dan diende Death Valley zich aan. De Koeke was weer niet te houden en als eerste beneden.

Daar stapte den Demin pardoes in een vijverplas tot aan zijn rechterknie. Hij zette zonder verpinken zijn weg verder.

Dan de rottigste beklimming in loszand. Afzien als de beesten.

Op terugweg spraken we af op de speelweide naast de herdershut. Herman inspecteerde eerst of zijn bananenschil van verleden week nog in het kampvuur lag. Negatief.

Dan werden er straffe verhalen opgehaald van kindvriendelijke vieringen, Opus Dei, Carla Bruni...

Hierna richting thuis. Bij de Koeke werd nog wat coke gedronken, nagepraat en opgekuist.

Jongens, het was een prachtige tocht !

Volgende week zaterdagnamiddag vertrekt de volgende ....

Be there.

Gonso Hill