De banden werden verwisseld bij Rudi, de afspraken
voor Parijs werden gemaakt. Dat zit snor. Alleen de lunch aan Versailles was
plots weggevallen alsmede de organisator hiervan. Zijn naam laten we om privacy
redenen en rotte nog te smijten tomaten achterwege. Dat gat zullen we met
verbeten pijn moeten dichtrijden.
Rudi had een ID: ‘We rijden naar Tremelo want daar is mijn broer ‘Garry’ zijn nieuw
samengesteld nest aan het (ver)bouwen en bovendien gaf de buienradar aan dat we
daar zouden gevrijwaard blijven van....’ Niets bleek minder waar.
De Koeke en de Voorzitter volgden deze wijze
raad.
Als welopgevoede heer belde Rudi aan doch zijn
broer verscheen niet op het appél, wel zijn alterego Peggy via de zijdeur en
daar waren we heel blij mee want drie Gonzokussen werden haar deel.
Tussen Rudi en zijn broerke werd volgende
conversatie totstand gebracht : ‘Hé
broerke, hé broerke, hé broerke, hé broerke’. Verleden week mochten we kennismaken
met Danny (Rudi’s andere broer), nu dus
Garry.
Peggy toonde ons de plannen van de nieuwe
keuken en gaf ons een rondleiding terwijl Rudi meermaals aanbod (leek oprecht) de
schilderwerken op zich te nemen.
Hierna kwamen we op bekend terrein van de
Voorzitter die de Gonzo’s rond het meer van Keerbergen leidde, vroeger een
vliegplein zoals blijkt uit deze foto uit de oude doos.
Rudi maakte enkel (v)luchtfoto’s.
Zelf nam hij een pose aan voor zijn
droomvilla. Alleen Kris nog overtuigen. De bijpassende auto heeft hij al.
We klopten ook nog even aan bij Heidi die fier
tussen de Voorzitter en de Koeke ging staan.
Vervolgens via Tremelo naar Betekom. De buien
moesten we voor zijn zoals al heel de rit het geval was.
Met Betekom in zicht werd echter een
meteorieke fout gemaakt door terug te rijden naar Werchter.
Er pakten zwarte wolken samen boven de Gonzo’s
en dan....onophoudelijk hagelbollen.
Deze hagel boorde zich op onze voorhoofden (De
Koeke had ter bescherming een inventief petje op) en op de blotte billen van de
Voorzitter. We kermden het uit. Even raakte we in het hagelgordijn de Koeke
kwijt.
In onze opkomende gedachten waren we ook bij
enkele aprilvissen die aan het wandelen waren in Tongeren en ook Hermans
vrienden bleken hiervoor geopteerd te hebben. Kassier BBQ zal waarschijnlijk
niet in vuur en vlam gegaan zijn. In onze miserie stonden we dus niet alleen.
Omstreeks 17.00 uur kwamen we terug aan in
Kessel-Lo. De zon scheen. Geen vuiltje aan de lucht. Wijselijk werd besloten
geen afsluitvergadering te voorzien wegens doornat.
Na de douche leek het alsof ook mijn
bovenbenen in vuur en vlam stonden.
Ik keek ernaar en dacht....Parijs lonkt !
Het was een fijne rit !
Mijn dank aan de moedigen die hieraan
deelnamen.
De Voorzitter
