Rudi krijgt rit cadeau - zaterdag 21 februari 2009
Zaterdag 21 februari en de zoveelste Gonzo rit. Voor mezelf wel een speciale rit aangezien ik deze cadeau had gekregen van mijn vrouwke. Vragen jullie je waarschijnlijk wel af waarom, niet? Eenvoudig, we vierden onze 11de huwelijksverjaardag. Ten huize Landsbergen aangekomen mocht ik onmiddellijk welgemeende felicitaties in ontvangst nemen van onze roerganger en Hans. Zij stonden reeds paraat. Herman & Koeke hadden www en den Tiel was op den trottle. Hun kon ik niet meegeven dat ik die ochtend een boek in ontvangst mocht nemen. Spaans voor dummies, dus wel echt iets op mijn lijf geschreven.
Hill wou weten voor welke verrassing ik had gezorgd. Voor mijn babe, een backroniem voor BAEB, is natuurlijk niets teveel. Heb haar dan ook verwend met een pracht exemplaar van een handtas. Voor ik evenwel verdere details kon verstrekken ging de aandacht plots naar de aankomende overbuur. "Alles goed op slot doen, hé" riep Hill. De buurman kwam met enige schroom de straat over, z’n kop een beetje naar beneden gebogen. Hij had een paar boeven op bezoek gekregen en die hadden wel wat spullen meegenomen.
"Tja, eigen schuld, dikke bult" gaf Hill mee. Wie laat er nu z’n achterdeur openstaan met een bordje, binnen zonder kloppen. Daarenboven weet de buurman niets van af van Hill-ing. Gaat er bij hem geen enkel belletje rinkelen wanneer Hill daags ervoor een nagelnieuwe PC kan aanbieden voor nog geen 30% van de gangbare marktprijs. Die moeten we geen boek geven Spaans voor dummies, wel Denken & handelen als dummies.
Goed, nu wel tijd om te vertrekken. Hans wou wat water zien. Even brainstormen en wij weg richting Werchter op zoek naar de Demer. Het zou een rustig tempo worden aangezien de biefstuk van Hans nog moest zakken. Een tempo dat ons toeliet om wat te palaveren. Zo kwam ik te weten dat Hans, na z’n studie sociaal recht, voor Italiaans gaat gaan. Zijn Latijnse achtergrond zal hem van pas komen bij het aanleren van deze prachttaal. Hill was er wederom in geslaagd een vrijspraak te bekomen. Hij krijgt zo stilletjes aan naam en faam op dat terrein. Hij gaat voor niets anders meer dan dit. Wat een redenaar in ons midden. Voor je het goed en wel beseft sta je dan in Werchter. Nu langs de Demer richting Tremelo. Hans heeft zich op kop gezet. Wat beuken tegen de wind in. Wij in z’n spoor. Den biefstuk was duidelijk verteerd geraakt. Het tempo ging nu wat de hoogte in en op een minimum aan tijd stonden we op de Hansbrug.
Even op adem komen, slokje van de drinkbus nemen om dan vanuit Hills geboortedorp richting Kampenhout te trekken. Had zo mijn plannetje. Wou ze verrassen met een bezoekje aan mijn oudste zus. Maar voor het zover was moesten we de brug van Kampenhout over. "Volg me maar" riep ik de heren toe, maar door de blijvende kronkels was ik toch even in de war en stonden we voor het water. Hoe er nu over geraken? Langs de sluis was niet toegestaan, zwemmen zat er niet echt in, dus rechtsomkeer. Aha … trappen in zicht en wij zoals volleerde cyclo-crossers de fiets op de rug en naar boven, lachend gade geslagen door een andere wielertoerist die in zichzelf dacht "volg nu toch gewoon dat fietspad mannen".Maar goed, wij met plezier richting golfterrein van Kampenhout. Aangezien we nog goed bij kracht waren toch even Parijs en Holland meepakken.
Je kan niet genoeg kilometers in de benen hebben dachten we bij ons zelf. Dus waarom niet even een bezoekje brengen aan onze nationale trots.
Rudi
Zo zie je maar dat wij van geen kleintje vervaard zijn. Daar kamen we aan ten huize Vandevelde. Toen Hill echter aanbelde kregen we geen gehoor. Er lagen wat flessen in het rond.
Zou dat de reden kunnen zijn van hun selectieve doofheid? Wie zal het zeggen. Hans vroeg de achternaam van m’n schoonbroer. Budts gaf ik hem mee. Waarom staat er dan "M. Kruggerman" onder de bel neergeschreven. Wou men hier enkel wat mensen in de war brengen? Subtiele indicaties geven aan dat wij eigenlijk op het verkeerde adres waren. Wie zal het zeggen. Geen andere keuze dan onze weg langs het prachtige golfterrein verder te zetten. Even doortrekken over de kasseistroken van het Kampenhoutse richting Buken. We kregen zelfs gezelschap van het zonnetje. Prachtig hoe je zo de stress van je af kan rijden. We vlogen in Buken de Mechelsesteenweg over richting Tildonk om aldaar de vaart op te zoeken. Water hadden we nodig, water. En ja hoor, even verder de aansluiting die we zochten en nog eens doortrekken. Hill kreeg daar een echt hongergevoel. Vele suikers waren aangesproken maar de eindstreep was snel in zicht. Nog even het vals plat omhoog aan Wilsele-Putkapel om de Eenmeilaan in te vliegen op weg naar ten huize Vandevelde waar de drankflessen niet aan de deurlagen en de gastvrouw weldegelijk thuis was. Voor we ons tegoed deden aan wat suikerrijke drank even het materiaal schoonmaken. Dan gezellig aanschuiven aan de tafel voor een babbel.
Hans zou Hans niet zijn zonder even te bevragen hoe Kris aan de handtas was geraakt. Een fijne mens die echt wel als een galante heer weet om te gaan met dergelijke zaken. Een voorbeeld van echte betrokkenheid. Een gave die Hill daarvoor ook even geïllustreerd had door Kris de buitenstaande verwelkte bloemen aan te bieden voor onze huwelijksverjaardag met de woorden "proficiat Els". 't Was weer fijn om weer op stap te zijn met deze Gonzo gasten. Tot een volgende.
Rudi
Door deels drassige, deels bevroren velden, weiden en klein geboste ging het via Pellenberg, Boutersem, Roosbeek en Vissenaken (alwaar we de sky-line van de Suikerstad al mooi in zicht kregen) naar de Grote Markt van Tienen. Hoeveel keren waren we al niet in het zicht van de Torens gestrand? Niet ditmaal!
Vermits zowel De Witte Zwaan als De Galaxie geen terrassen hadden buitenstaan, suggereerde Herman, met Tienen en haar bewoners goed bekend, onze tocht verder te zetten naar de genaamde Veemarkt. Intussen analyseerde hij met pijnlijke precisie de volksaard van de Tienenaars. Hij illustreerde dit met een aantal verhalen van Tiense misère, waar we allen even stil van werden. 
Intussen aangekomen op de Veemarkt, vleiden we ons neer op het houten terras van Café ’T Excuus voor een traktatie van Cola en tomatensap door Rudi en Herman. We kregen uitgebreid de kans om vast te stellen dat de verhalen van Herman overeenkwamen met de werkelijkheid: op 10 Tienenaars die ’T Excuus binnengingen, waren er minstens 3 met lichte tot zware afwijkingen (van fysieke tot mentale aard) zelfs op het eerste gezicht te bespeuren. We ontmoetten hieronder ook de onechte broer van Harrison Ford, maar dit terzijde.
Toen de namiddag al ver gevorderd was, verlieten we ons zonnig terras en reden in gestrekte draf over Binkom en Kerkom, tussen Tiense en Diestse steenweg terug over Pellenberg naar Blauwput. Hill liet zijn diesel ontploffen en iedereen klampte aan in de beklimming van de Pellenberg. Rudi kreeg af te rekenen met krampen in het rechterbovenbeen, die ’s avonds een deskundige massage vanwege "zijn vrouw Els" zouden vergen. 
Herman liet bij aankomst zijn bike proper spuiten door een sympathieke buurman en - niet te vergeten - buurvrouw. Omdat het Valentijn was, besteedde Herman vandaag meer aandacht aan zijn buurvrouw dan aan zijn collega-bikers, die dan maar met vuile bike en stille trom huiswaarts reden. Herman zelf diende snel te douchen, hij moest om 5u kaas en wijn opdienen voor de nonnekes en meneer pastoor.
Lichten brandden dus werd het plan opgevat de ‘tour de la maison’ te doen al volgden Herman en de Koeke schoorvoetend op enige afstand. Ik mepte op het raam en de heer des huizes verschoot zich een hoedje. Na een korte voorstellingsronde waarbij we zoals in het verleden elkaar met achternamen aanspraken werden herinneringen opgehaald en dit historische moment op de gevoelige plaat vastgelegd. 
Gonzo Herman nam bij het afscheid nog een foto van het huis met twee Gonzo’s op het voorplan.
Met wind in de rug zetten we onze weg langs de andere kant van de vaart verder - die visser wilden we immers niet meer tegenkomen - en vertelden straffe en met vlees en bloed doordrenkte verhalen.